Uzun sayılabilecek bir süredir internet erişimim yoktu. Bu yazıyı anca yazabiliyorum. Başlamadan önce bağışta bulunan bazı kişilere teşekkür etmek istiyorum. Sevgili dayım Ender Öğüşlü(150 tl), sevgili Ortadoğu yoldaşım Tunç Ilgın(200 tl), sevgili dostum Ozan Kalender(50 tl), Turan coğrafyasını birlikte gezeceğim dostum Anıl Tulu(50 tl) ve beni maaşa bağlayan sevgili eski ev arkadaşım Serkan Demir(40 tl) bağışta bulunmuşlar. Bayram hakikaten bereketiyle geliyormuş. Hepsine buradan teşekkür ediyorum.

Bazılarınızın hatırlayacağı üzere(3 kişi) “Hayatımın En Kötü Günu“nde soğuktan donmuş, “Hayatımın En Kötü Günü 2“de Liverpool’lu taraftarlar tarafından dolandırılmış “Hayatımın En Kötü Günü 3“te ise babamın dayısı tarafından işkembe temizlemeye mahkum edilmiştim. Bu hikaye ise aralarında en kötüsü bence. Başlayayım…

Ekolojik Köy

Yaklaşık 1 ay önce Arjantin’in kuzeyinde bulunan Salta eyaletinde bir ekolojik köy projesi kapsamında gönüllü olarak çalışmaya başladım. Köyde elektrik bile yoktu. Sırf bu yüzden bile böyle bir hayatı denemek için can atıyordum. Birkaç gıda hariç her şey de köyde üretiliyor, herkes ayrı bir iş yapıyordu. Bildiğiniz komün hayatı. Köye gelir gelmez büyülendim. Çok sessiz, etrafta ışık yok. Gökyüzünün bu kadar güzel göründüğü bir yer hiç görmemiştim. Kesinlikle büyüleyiciydi. Etrafta hayvanlar koşturuyor, yanda güzel bir nehir akıyordu.

Köye gece ulaşmıştım. Ertesi gün ise gözüme inşa ettikleri birkaç bina çarptı. Beton kullanmışlar ama üzerini kerpiç ile örtmüşler. Nispeten hoş görünüyordu. Böyle birkaç gün geçti. Tavuğun altından yumurtasını almadır, çicek, bahçe sulamadır falan gayet güzel eğleniyordum. Projenin sahibi kıza akıl veriyordum. Bak Tamara kerpiç evler bu iklim için uygun olur yazın evin içi serin, kışın ise sıcak kalır. İyi düşünmüşsün, bizim Urfa yöresinde de kerpiç evler yaygındır, yakından gözlemledim, bak şöyle şöyle yapsan daha iyi olur falan diyorum. O da can kulağıyla dinliyor. Böyle keyifli sohbetli birkaç günden sonra Tamara “hadi bakalım, şu evin bazı yerlerini kerpiçle kaplayacağız eksik kaldı orası” dedi bana. Ben de “hay hay” dedim. Bekledim bana şunu şunu yap demesini. Evin kenarında köy ağası gibi otururken Tamara birden bana”Aykutçum şuradaki el arabasındaki bokları getirir misin?” dedi. Benim İspanyolcam iyi değil , yanlış anladım sanırım dedim içimden. Dışımdan ise Tamara’ya “Como?” dedim. Bana “bokları getir Aykut, şuradaki boklar var ya onları” dedi. Baktım, gerçekten el arabasının içinde yüklüce bir miktar hayvan boku var. Tezek yani. Ben yüklendim el arabasına getirdim. Hala tezekle ne yapacağımızı anlamamış bir şekilde düşünüyorum. Bu sefer köyün delisi gibi. Bana “Şu tezekleri yerde görmüş olduğun toprak ve saman karışımına boşaltır mısın?” dedi. Boşalttım hemen. “Tamam ben içerideki işleri halletmeye geçiyorum sen bunu karıştırsana” dedi. Ben yine “como? como?” dedim. Karıştır işte elinle dedi. O an 3 saniye ölmüşüm arkadaşlar. 3 sn bilincim kapanmış, hatırlamıyorum. Tekrar etmek istemiyorum ama ben annesi tarafından prenses gibi büyütülen, babası tarafından ise iki eliyle bir iki doğrultamamakla eleştirilen bir adamım. Her gün Norveçli balıkçıların kullandığı nemlendirici kremden elime süren adamım. Bu kız gibi ellerimle nasıl bok yoğurayım ben şimdi. Bana böyle bir teklifte nasıl bulunulabilir??? 5 dakika boyunca tezeğe baktım. Buradan nasıl kaçabilirim diye düşündüm. İmkanım olsa koşarak kaçacağım ama en yakın yerleşim yeri 30 km uzaklıkta. İmkansız yani. Yapacak bir şey yok deyip başladım çıplak elle bok yoğurmaya. Çigköfte yoğurur gibi yoğuruyorum. Bir tavana fırlatmadığım kalmış. Annem görse üzüntüden, babam görse sevinçten ağlar. Yaklaşık 10 dakika İbrahim Tatlıses’in çigköfte yoğurduğu gibi bok yoğurdum. Sonra Tamara geldi ve tamam olmuş bu dedi. Ben o ana kadar bilmiyorum tabi kerpiçin tezek ve toprak karışımı olduğunu. Sadece çamur kıvamında toprak sanıyorum. Tezek de yapışkan görevi görüyormuş o karışımda. Şehirli bir bebe olmak gerçekten çok zormuş. Hiçbir şey bilmiyormuşum.

Saf Tezek

Sonra başladım ben bu boku duvara tavana sıvamaya. Hani sıçıp sıvamak dedikleri tam olarak bu. Gerçek manada ya. Artık alışmışım tabi kanıksamıyorum napayım. Bir kere boka battık devam edelim bari diyorum. O anda da duvarlar bitti hemen kapı ağzında çatı gibi bir kısım var çatının iç tarafına yapıştıracağım bu bokları. Yapıştırıyorum yapıştırıyorum olmuyor. Yer çekiminin kuvvetinden yere düşüyor boklar(yer çekimi gibi bilimsel bir kavramı, bok ile aynı cümlede kullandım ya helal olsun bana. Newton görse ağlar). En sonunda hallettim bitti ama ben de bittim. İçeri girdim bir su içtim, sonra dışarı çıktım. Ama o anın vermiş olduğu gerginlikle kapıyı biraz sert çarpmışım ki az önce yapıştırdığım bütün boklar kafama döküldü. Keşke başımdan aşağı kaynar sular dökülseydi. O an hiş sesimi çıkarmadım olduğum yerde kaldım, sessizce bekledim ve en sevdiğim ve en çok kullandığım İspanyolca kelimeyi kullandım: “MIERDA”. O anki ortama bundan daha güzel bir kelime yakışamazdı. Tabi ben alay konusu da oldum. Bunu gören kızlar gülmeye başladı haliyle. Ben ise ortamdan da uzaklaşmak için nehire yıkanmaya gittim. Tabi o koku ellerimde bir hafta kaldı, sinekler başımdan ayrılmadı, her tarafımı bir hafta boyunca soktular. Tırnak yemeyi çok seven ben bu sayede tırnak yemeyi bıraktım(Olaya iyi yanından da bakalım).

Bundan Daha da Kötü Oldu Kolum

Olay bu arkadaşlar. Hayat gerçekten sürprizlerle dolu. Latin kızlarıyla tango yapmak için geldiğiniz Arjantin’de kafanızdan aşağı boklar düşebiliyor. Hoşçakalın.

“Kirazın Tadı” isimli bir film vardir. Abbas Kiyarustemi`nin bir filmi. İntihar etmek isteyen bir adamın yolda gördüğü insanlardan yardım istemesini konu edinir. İntihar etmek isteyen Bedi arabasına önce Kürt bir askeri, sonra Afgan bir ilahiyatçıyı ardından da bir Türk’ü alır. Filmin sonlarina doğru arabasına aldığı Türk onu intihardan vazgecirmek için şunları soyler:

35 yıl boyunca bu çölün esiri oldum.. başımdan geçen bir şeyi anlatacağım sana. Evlendikten kısa bir süre sonraydı. Her türlü sorunumuz vardı.. o kadar sıkılmıştım ki, her şeyi bitirmeye karar verdim.. bir sabah şafaktan önce arabaya ip koydum. Aklım berraktı, kendimi öldürmek istiyordum. Mianeh’e gittim, yıl 1960’tı. Kiraz ağaçlarının yakınına gittim. Orada durdum. Şafak sökmemişti.. ipi bir ağaca attım, ama orada durmadı.. bir iki kere denedim ama olmadı. Sonra ağaca tırmandım ve ipi sıkıca bağladım. Sonra elimin altında yumuşak bir şeyler hissettim, kirazlar ! çok güzel tatlı kirazlar. Bir tane yedim, güzeldi. Sonra iki ve üç tane daha.. sonra fark ettim ki güneş dağların üzerinde doğuyordu. Ne güneş , ne manzara, ne yeşillik.. bir anda okula giden çocukların sesini duydum.. bana bakmak için durdular. Benden ağacı sallamamı istediler. Kirazlar düştü ve yediler.. mutluydum. Sonra biraz kiraz toplayıp eve götürdüm.. karım hala uyuyordu. Uyandığında o da kiraz yedi.. ve o da mutlu oldu.. kendimi öldürmekten vazgeçtim. Ve kirazlara geri döndüm.. bir kiraz hayatımı kurtardı. Bir kiraz hayatımı kurtardı..

Bütün umudunu yitirdin mi? Sabah uyanınca gökyüzüne baktın mı? Şafakta güneşin doğmasını görmek istemiyor musun? Günbatımında güneşin sarı ve kırmızısını.. bunu artık görmek istemiyor musun? Ay’ı gördün mü? Yıldızları görmek istemiyor musun? Dolunay gecesini, tekrar görmek istemiyor musun?…

İşte anlatacağım bu hikaye, İlha Grande adında cennet gibi bir adada, hayattan aldığım keyif üzerine. Ne zaman hayattan keyif aldığımı düşünsem aklima “Kirazin Tadi” filminin bu kısmı gelir. Anlatilmak istenen belki farklıdır ama dünyanın yasamak için o kadar kötü olmadığını anımsatır bana hep.

Bu konuya daha sonra dönmek üzere konudan biraz sapmak istiyorum.

4 gece Rio de Janeiro’da kaldiktan sonra workaway.info uzerinden ayarladığım gönüllü bir çalışma programı için Rio de Janeiro eyaletine bağlı olan Ilha Grande adlı adaya gittim. Ilha Grande Portekizcede `Buyuk ada` anlamina geliyor. Gercekten de o civarın en büyük adası. 18 Haziran sabahı adaya gitmek icin yola koyuldum. Önce otogardan otobüse binecek daha sonra ise tekne ile Ilha Grande’ye gececektim. Sabah saat 8 gibi uyandım ve kaldığım evin önünden geçen otobüse bindim. Kısa bir süre sonra otogara vardım ve biletimi aldim. Yaklaşık 1.5 saat sonra ineceğim yere gelmistim. Oradan da bir tekneye binip adaya gitmem gerekiyordu. Bir sürat teknesine yaklasik 10 kisi binip Survivor’da ödül oyununa giden gönüllüler takımı gibi yola koyulduk. Tam 20 dakika sonra Ilha Grande’deydim. Adımımı atar atmaz etrafı hayranlıkla seyrettim. Cigerlerime temiz havayı cekerken ayni zamanda huzuru da cekiyordum. Etrafta motorlu taşıt yoktu, atm yoktu, gürültü yapan bir kalabalık yoktu. İşte o an cennete geldigimi düşündüm ve kendimi Adem diye tanıttım herkese.

Ilha Grande

Fazla oyalanmadan gideceği kızın evini bulmam gerekiyordu. Daha once hangi sokakta oturdugunu bana mail yoluyla anlatmıştı ama evinde herhangi bir numara yazmiyormus. Acilen internet bulup kendisine mesaj atmam lazimdi. Birkaç kafeye gidip wifi sifresi istedim ama “hayir” cevabı aldım. Cesaretim kırılmıştı. Oyle cekingen huyların vardir. Zaten sikilarak soruyorum bir de hayır cavabi alinca ben de pes ettim. Oturup bir şeyler içip internete de bağlanmak istemedim açıkçası. Tamam ben bu evi ne yapip edip size muhtaç olmadan bulacagim dedim kendi kendime. İşi inada bindirmiştim. Cecilia’nin oturdugu sokağa girdim ve numarasi olmayan evlere göz atmaya başladım. Ancak sokaktaki evlerin neredeyse yarısı numarasızdı. Bu işimi oldukca zorlaştırdı. O an aklima bir fikir geldi ve telefonun wi-fi baglantisini açtım. Eğer şanlıysam wi-fi adı Cecilia ya da Cecilia’nin soyadı olan Kovacs’tir diye şansımı denemeye basladim. 5 dakika yürümüştüm ki “bolson” isimli bir wi-fi baglantisina denk geldim. Birden kafamda simsikler çaktı. Çünkü Cecilia’nin “workaway” profilinde Arjantin’in El Bolson eyaletinden olduğu yaziyordu. Bu kadar küçük bir adada bolson kullanici adlı baska kimse olamaz diye düşündüm ve bahce kapısını açıp iceri girdim. 2 adet ev vardi, bir göz attim ve soldaki evde çamaşırların asılı olduğunu gördüm, oraya yoneldim. Evde benim yaslarimda bir kız vardi. Ona Cecilia’yi aradigimi ve burada yasayip yaşmadığını sordum. Konustugum kiz Cecilia’nin kız kardesiydi. Cecilia’nin sahildeki dükkanında olduğunu soyledi. Cantalarımı bırakıp kızın tarif ettiği dukkana gittim. Dediği gibi Cecilia oradaydı.

Simdi size biraz Cecilia’dan bahsetmek istiyorum:

Cecilia 26 yasinda. Arjantinli. 2 yil once bu adaya gelip adaya aşık olmuş ve buradan bir ev alip kiz kardesiyle yasamaya baslamış. Evinin ikinci kısmını pansiyon gibi kiraladigi icin evde ve bahcede yapacak isler varmis ve bu yuzden workaway uzerinden gezginleri agirlayip yardımlarını aliyormus. Cecilia workaway uzerinden yazdigim ilk kisiydi ve hemen sicak kanli bir geri donus yapti bana. Ben de kendisinin anadili Ispanyolca oldugu icin onu tercih ettim; Cunku Ispanyolca pratik yapacak birilerine feci halde ihtiyacim vardi. Aradan gunler gecti ve iste Cecilia ile birlikteydik. Yalnizca haftaici olmak uzere gunde en fazla 4 saat calisacak ve karsiliginda kalacak yer ve yemek alacaktim(ilkel kolelik anlayacaginiz). Ama kendisi o kadar iyi bir insan ki sanki kendi bahcemi duzenliyormusum gibi hissettim surekli. Kaldigim 2 hafta boyunca da hic 4 saaati bulan bir is gunum olmadi. Ben adaya geldikten 2 gun sonra ayni benim gibi bir Fransiz cocuk da geldi.

Ilha Grande’de 2 Hafta Boyunca Yasadigim Ev

Biraz da ondan bahsetmek istiyorum:

Adi David. 30 yasinda. 3 yildir dunyayi geziyormus. Fransa’ya hic dondun mu bu 3 yil boyunca dedim donmedim dedi. Nasil beceriyorsun bu kadar gezmeyi dedim. bir yerden sonra her sey kolaylasiyor dedi. 9 aydir Guney Amerika’daymis. Ispanyolca da ogrenmis.Su ana kadar heralde en cok onun sayesinde Ispanyolcami gelistirdim. Calistigimiz bir gun artik Ingilizce konusmak yok dedi ve 1 saat boyunca hic Ingilizce konusmadi benimle. Artik yalvararak nolur Ingilizceye don hicbir sey anlamiyorum dememe ragmen tek kelime etmedi Ingilizce. Su an dusunuyorum da en cok Ispanyolca ogrendigim gun o gundu sanirim. David ile yaklasik 10 gun gecirdik ama hayatimda bu kadar ilham aldigim cok az insan vardir. Bu yuzden ara ara yazilarimda ondan bahsedecegim.

Ilha Grande

Ada hayatima geri donmem gerekirse oldukca sakin bir 2 hafta gecirdim. Kendimi dış dunyadan soyutlamaya calıştım. Beslenmeme dikkat ettim, spor yaptim. 2 hafta boyunca agzima ekmek sokmadim, kola hiç icmedim. Geceleri saat 11 gibi yatip sabahlari gunesin dogusu ve hemen evin yanindan akan nehirin sesiyle 6 gibi uyaniyordum. Sabahtan Cecilia icin yapmam gereken isleri yaptiktan sonra etrafta gezmeye, dag bayir tirmanmaya gidiyordum. O kadar guzel yuruyus parkurlari var ki iyi ki bu adaya gelmisim diyorsunuz. Kendimi biraz yorgun hissettigim gunlerde ise sahile gidip kumlara uzaniyor, kitap okuyordum. Adada her yer kedi, kopek oldugu icin kitap okurken surekli yanima geliyorlar, onları sevip vakit geciriyordum. Yukarida bahsettigim paragrafa geri donersem, iste yasamak gercekten boyle bir şey. Kıyıya vuran dalga sesiyle içinin titremesi, yanina gelen kopeğin başını okşadığında onun yuzunde gördüğün tatlı salaklık, ya da ayağın soguk kumlara degerken okuduğun kitaptaki bir cumlenin sana gecmisteki hos bir ani hatirlatmasi. Yaşamak sırf bunları bir kere daha yapabilmek için bile değer. Bu küçük seyler hep yasamanin guzel oldugunu hatirlatti bana. Istanbul’da yasadigim bıkkınlığın yerini tatli bir huzur aldi. Daha dokunulacak cok hayvan, okunulacak cok satır vardi. Tanisilacak bir sürü insan, dahil olunacak bir sürü hikaye… Melih Cevdet Anday`in da dedigi gibi “Yaşamak güzel şey doğrusu”.

….

Hoşçakalın

Hikaye klasiktir ama hala geçerlidir: Biri İstanbul’daki yaşamından, kalabalıktan, kokuşmuşluktan sıkılır ve kendini başka bir diyara atar. Benim için de bu hikaye geçerlidir ve kendi limitlerimi, dayanıklılığımı görmek için kendimi başka bir kıtaya attım. Kendime 1 yıllık bir hedef koydum ve 1 yılda gidebildiğim kadar ülkeye gidecektim. Bunu yaparken de günde sadece 30-40 lira harcayacaktım. Rio de Janeiro Gezi Notları yazısı ayrıntılı olarak şimdi başlıyor.

Rio de janeiro’yu ilk durak olarak seçtim. 14 Haziran sabahı Rio’ya vardım. Ancak, gerek aktarmayla birlikte 20 saati bulan uçuş, gerekse önceki gece çok iyi uyuyamamamdan dolayı bir hayli yorgun olarak vardim Rio’ya. Yerel saatle sabaha karşı 4’te varmam da iyice çile olmuştu bana. Çünkü havanın aydınlanmasını beklemem gerekiyordu. Talihsizlikler bununla da yetmedi, bir de üstüne couchsurfing üzerinden bulduğum Rafael isimli çocuk eve akşam 6’da geleceğini 6’ya kadar onu beklemem gerektigini söyledi. Bu, o kadar uykusuzlukla birlikte daha 14 saat boyunca 15 kiloluk çantamla dolaşmam anlamına geliyordu. Yapacak bir şey yok deyip hava aydınlanır aydınlanmaz otobüse binip Ipanema Plajı’nın orayı gezmeye gittim.

Copacabana, Ipanema, Leblon. Bu üç plaj da yan yana konumlanmış ve uzun sürse de yürüyerek hepsini gezebiliyorsunuz (Ipanema, Copacabana’dan daha guzel. Copacabana sadece bir pazarlama ürünü bence).

Rio de Janeiro Gezi Notları – İpanema Plajı

Kış mevsimi olmasına rağmen hava oldukça sıcak ve güneşliydi. Hal böyle olunca birçok kişi denize giriyor, spor yapıyordu. Ben de biraz Brezilyalı kadın kalçası keserek vakit öldürdüm. Kızlar! Brezilyalı erkekler de dalyan gibi. Kıskanmadım desem yalan olur. Tek kusurlari denize slip mayo ile girmeleri:) Hayatimda bu kadar cok spor yapan bir millet de gormedim. Gunun her saati herkes bir sporla ugrasiyor. Ben de herkesi gozlemledim iste boyle.

Ne yaptım ettim saati akşam 6 ettim ve Rafael’in evinin önünde onu beklemeye başladım. Çok geçmeden geldi zaten. İyi bir çocuk ama biraz ukala. Bir açığınızı gördüğü anda hemen eziveriyor. Couchsurfing’te bana güzel bir referans verdiği için çok da dedikodusunu yapmayayım hadi.

O gece bayağı bir yorgun olduğum için uyumam gerektiğini söyledim ve izin istedim. Ertesi sabah dünyada en merak ettiğim yerlerden biri olan “Kurtarıcı İsa” heykeline gidecektim çünkü. İyi dinlenmem lazımdi. Ertesi gün olunca Kurtarici İsa Heykeli’ne nasil gidilir nereden, gidilir diye araştırmaya koyuldum. Tren veya minibüsler ile gidilebiliyormuş ancak fiyatları benim bütçemin çok yukarısındaydı. Bir de giriste yaklaşık 24 lira verecektim. Biraz soluklanıp düşünmeye ve araştırmaya başladım. Sonra “Parque Lage” adlı bir botanik bahçesinden yürüyerek gidilebileceğini öğrendim. Az çok İsa heykelinin nasil bir tepede olduğunu biliyorsunuzdur. Corcovado adli bir dagin zirvesinde. Oldukça zor bir parkur olduğunu düşündüm. Hava da oldukça sıcaktı zaten. Ama yine de ben trene falan para vermem  diyerek yürümeyi tercih ettim. Ayrıca daha 2 ay önce Likya Yolu’nu yürümüş adamim ben, Corcovado Dağı mi beni yoracak diyerek kendimi gazladım. 10 dakika sonra bir kayanın dibine çökmüş 12 havari ve arti 1 adet peygamber olmak uzere 13 kisiye bizzat isimleriyle sovuyordum arkadaslar. Hatta hizimi alanayip Leonardo da Vinci’ye de sovmustum. Acayip dik bir yol. Hatta bazı yerlerde zincirlere tutunarak tırmanmamız gerekiyor. Bu, benim limitlerimi keşfetmem açısından iyi bir yolculuk oldu. Yılmadım ve yaklaşık 1.5 saat sürekli tırmandım. Sonuç: evet İsa Heykeli’ndeydim. Hatta bu tırmanış yolu baya hareketliydi. Sürekli birilerini gördüm. Hatta bir ara bir çifte denk geldim ve aksanlarından dolayı İngiltere’nin “neresindensiniz diye sordum. Bir de Manchester cevabi vermezler mi? “Oha ben orda Erasmus yaptım, Fallowfield’ta oturuyordum” dedim. “Aa biz de orada oturuyoruz” diye cevap verdiler. Ayaküstü 5 dakika sohbet ettik ve ayrıldık. Ancak bana moral vermişti, dünya hakikaten kücükmüş.

Neyse, ben bilet almak için kapıya geldığimde bir de ne göreyim: biletler yaz aylarinda 24; kış aylarında 12 lira. Sevinçten resmen çıldırdım, ellerimi havaya kaldırıp “oo fucking Jesus Christ” diye haykirdim.. Aldım biletimi, çıktım merdivenlerden. Manzarayı anlatmak için gerekli kelimeler maalesef ki dağarcığımda mevcut değil. Bir tarafta Maracana Stadyumu, bir tarafta Copacabana Plaji, diğer yanda Sugarloaf ve daha nicesi. İsa ile ramazan ve oruç üzerine azıcık sohbet ettik. Ardından havari Judas’ın tam bir orospu çocuğu olduğunu söyledi(Ibranice soyledi). Başımla onayladım sadece(evet gercekten yasandi bu hikaye).

Rio de Janeiro Gezi Notları – Rio’daki İsa Heykeli

Sonra anın tadını çıkarmaya başladım. Durdum ve sadece manzaraya baktım. Daha sonra aşağıda bulunan kafeye geçtim. Biraz dinlenmem gerekiyordu. Aldım bir tane bira İsa’ya baka baka içtim. Bunun verdiği keyif anlatilamaz gerçekten. Normalde sigara içen biri değilim ama bu manzaraya karşı sigara içmemek de olmazdı. Heykel de İsa heykeli olduğu için sıkıntı yoktu. Tayyip Erdoğan heykeli olsa içemezdim tabi ki. Heykel canlanıp paketi gömlek cebimden alırdı.

Rio de Janeiro Gezi Notları – Lagao

Bira ve sigara eşliğinde manzaranın keyfini sürdükten sonra tekrar yola koyulma vakti gelmişti. Tekrar ayni yoldan devam ettim. Yolda bir sürü hayvan görüyorsunuz ve size tuhaf bir şekilde moral veriyorlar. En çok dikkatimi çeken maymunlar olmuştu. Tam maymun da denemez ya.

Rio de Janeiro Gezi Notları

Sonunda yol bitmişti ama ben de bitmiştim. Kendimi zar zor eve atabildim. Bir de eve dönerken biraz kayboldum hiç yoktan yolu uzattım.

Eve geldiğimde İngiliz bir çocuğun da couchsurfing ile Rafael’e misafir olduğunu gördüm. Nottinghamlı bir Anglosakson. Adı Tom Foster ama 2 yıldır dünyayı gezen bir maceracı olduğu için ben ona Mark Twain’in ölümsüz eserine de gönderme yaparak “Tom Sawyer” diyorum. Bu güzel aksanlı çocukla hemen kaynaştık çok sevdim kendisini. 2 yıllık gezisinin son durağı Rio imiş. “Artik memlekete dönme vakti geldi” dedi.

Rio de Janeiro Gezi Notları – İpanema Plajı

Ertesi gün Tom ile gezmeye çıktık. Heralde gitmediğimiz yer kalmadi. Şehir merkezinde bulunan eğlence mekanı Lapa’ya gittik önce. Çok güzel merdivenleri olan bir sokak var. Mutlaka gidilesi. Sonrasinda ise Sugarloaf’a çıkalım dedik. Oraya teleferik ile çıkılıyor, bildiğiniz dağ. Fiyatlara baktik 76 lira. İkimiz de oldu teşekkürler diyip ayrıldık. Tom var misin buraya tırmanalim dedim. ‘It is a great idea’ diye cevap verdi o mükemmel aksanıyla. Bu yol yaklaşık yarim saat sürüyordu ama ben hayatımda bu kadar dik bir parkur görmedim. Ciğerimi yolda bıraktım çikarken. Ama manzara tabi ki efsane. Değer mi? Yüzde yüz değer. Ayaklarimiz titreye titreye yolu inmeye koyulduk bu sefer. Tom, Isa Heykeli’ne gidecegini soyledi ve yollarimiz orada ayrildi. Ben de acaba biraz favela mi gezsem diye dusundum. Favelalara tur duzenleyen sirketler var. Ancak bu bana mide bulandirici geliyor. Safari yapar gibi insanlarin fakirliklerini izlemek… Dusuncesi bile cirkin. Tek basima gezmek ise tehlikeli olabilirdi. Aslinda merak ettigim sadece bir Favela vardi. O da Michael Jackson’in “They Don’t Care About Us” adli klibi cektigi favelaydi. Orasi biraz daha turist canlisiymis diye duymustum. Sonra Turkiye’nin heryeri Favela ya zaten diyip gezmekten de vazgectim ve eve dondum.

Aslinda Rio’da daha birkac sey daha yaptim ama gereksiz uzatmak istemiyorum yaziyi. Kisacasi surekli dag bayir yurudum Rio’da. Guzel ve yorucu bir 4 gun gecirdim. He bir de en basta ben de tedirgindim Rio guvenli mi diye ama gercekten guvenli. En ufak bir sorunla bile karsilasmadim. Her 30 metrede bir polis var zaten. Turist gibi gezmediginiz surece bi sikinti da olacagini sanmiyorum. Bu arada cekik gozlu de olsaniz, sarisin da olsaniz, zenci de olsaniz Brezilyali saniliyorsunuz. Cunku dunyanin en kozmopolit ülkesi bence.

Bu yazının daha ciddilisini okumak isterseniz buraya tıklayabilirsiniz.

Bu yazida 2 hafta gecirdigim muhtesem ada Ilha Grande’den  bahsetmek istemistim ama onu ayri bir yazida anlatmanin daha guzel olacagini dusunuyorum. Simdilik hoscakalin.

1040 yılının Muharrem ayının Aşure gecesinde Evliya Çelebi rüyasında Hz. Muhammed’i görür. İşlediği günahların affolunması için peygamberin yanına gidip “şefaat ya Resulullah” diyeceğine yanlışlıkla “seyahat ya Resulullah” der. Binbir günahın ağırlığı ile bağışlanma dileyeceğine gezmeyi dileyen bu çakal herif bile dünyayı gezdiyse ben neden gezmeyeyim dedim ve 2 ay önce Brezilya’ya bilet aldım. Neyse rivayet bir yana hoş bir hikayedir bu. Hoşuma gider. Şefaat dileyecek bir peygamberim olmasa da seyahat dileyecek bir ailem var cok sukur. Şu ana kadar hiçbir kararımı sorgulamayıp hep destek oldular. Belki gidecegim için üzüldüler ama kabullendiler. Bu yüzden aileme buradan da bir teşekkür etmek istiyorum.

Ailemden manevi destegi sagladiktan sonra gittim ben de Rio de Janeiro’ya bilet aldim. Daha once neden Guney Amerika’yi tercih ettigimi anlatmistim. Buraya tiklayarak okuyabilirsiniz.

Guney Amerika’yi gezecegim dedigimde bircok kisi Amerika Birlesik Devletleri’nin guneyini gezecegimi zannetti. “Oo Florida’ya da gidersin” dediler, “Kanka Teksas’ta ne isin var”diyen bile oldu. Teksas’i, Florida’yi biliyorsunuz da koca kıta mi aklinıza gelmiyor? Bununla ilgili cok sevdigim bir Uruguaylı yazarin guzel bir tespiti vardir: “Bu arada bizler, Amerikali olarak adlandirma hakkini da yitirdik. Oysa Haitililer, Kubalilar, ‘Mayflower’ gocmenleri Plymouth kiyilarinda boy gostermeden bir yuzyil once yeni halklar olarak tarih sahnesine cikmis bulunuyorlardi. Bugun butun dunyanin gozunde Amerika demek, ABD demektir. Bizler ne idüğü pek belli olmayan ikinci sinif bir Amerika’da oturmaktayiz”

Bu cumle butun Guney Amerika sömürüsü uzerine azicik olsa bile bir fikir verir herkese. Güney Amerika halklarının cektigi acılara ileriki yazilarda deginecegim. Cunku biz bu yola “kimsesizlerin kimi, sessiz yığınların sesi olarak” çıktık. Mazlumun yanında zalimin ise hep karşısında olduk fjdjsjahsj.

Cok Sevdigim Uruguayli Yazar: Eduardo Galeano

Konumuza donelim. Bu hayalimi gerceklestirmek icin oncelikle bir miktar paraya ihtiyacim vardi. Seyahatte de minimum harcama yapmayi planliyordum, gunluk 20 lira gibi. Bu yuzden kimseden destek almamak ya da cok cuzi destekler gormek istiyordum. Ilk is kiyafetlerimi elden cikarmak oldu. Giymedigim ve bir daha giymeyecegim o kadar cok seyim varmis ki anlatamam. 1000 liraya yakin para kazandim sadece kiyafetlerimin satisindan(Beyler hala borcunu odemeyenler var, onlari halledelim bir ara). Ardindan evimdeki esyalari satmaya koyuldum. Bir sene sonra donecegim icin onlari da elimde tutmanin bir anlami yoktu. Oradan da hatırı sayılır bir para kazandim. Sadece kitaplarimi arkadaslarima biraktim, onlari satmadim. Eger cok zor durumda kalirsam onlari da satacağım. Kitaplarımı satmamı akbaba gibi bekleyen birkaç arkadaşım var. Hepsini 10 liradan versem 5 bin liraya yakin para gelir. O parayla bir de Guney Asya’yi gezerim. Sonrasinda seyahat için bir miktar harcama yaptim. Ben ucuza gezeyim, para harcamayayim dedikçe hazırlık için sürekli para harcıyordum. Bununla ilgili “Cesur Yeni Dünya”da çok güzel bir bölüm var ancak inanin tam hatırlamıyorum ve yanlış yazmak istemiyorum. Fakat hala “Cesur Yeni Dünya”yı okumadiysaniz mutlaka okuyun. “1984”ten daha iyi bir kitaptir ancak daha az popülerdir. Neyse…

Bir de bu seyahata cikacagimi duyan herkes beni inanilmaz cesur olarak degerlendirdiler. Bense aptallikla cesurluk arasinda ince bir cizgi oldugunu ve daha cok aptallik tarafinda bulundugumu dusunuyorum. Zaten biraz mallik da var. Sonuc olarak mal da olsam siz su an ofisinizde patronunuz icin calisiyorsunuz ben ise kendim icin geziyorum.

Gelelim seyahat gunume. Ben seyahatlerime isim koymayi severim. Latin Amerika diyince sizin akliniza samba, tango, guzel kizlar ve o guzel kizlarin guzel kalcalari geliyor olabilir ama Latin Amerika diyince benim aklima Simon Bolivar ve Ernesto Che Guevara geliyor(tamam ulan tamam latin kalcasi benim de aklima geliyor). Bu yuzden seyahatimin adini “Bolivar’in Kılıcı, Che Guevara’nin Sapkası” koydum. Ayrica oraya gidecegim uçağın adini da Kristof Kolomb’un Ameraka’yi keşfe çıktığı geminin adi olan “Santa Maria” koydum. Ancak ben Frankfurt’ta aktarma yapacaktim yani baska bir ucaga binecektim. Hic hesapta olmayan bir sorun olusmustu. Bu yuzden 2. ucagin adini da “Öz Santa Maria” koydum. Sonra da Istanbul’dan yola koyuldum.

Frankfurt’tan yaklasik 12 saat surdu ucus. Hic bu kadar uzun ucak yolculugu yapmamistim ve acikcasi biraz endiseliydim. Ancak endisem ucaga biner binmez yerini sevince kaptirdi. Cunku yanimdaki 2 koltuk da bostu ve ben nasil uyurum acaba diye dusunurken birden, kendimi 3’lü koltukta peygamber efendimiz gibi yatarken buldum.

Yerel saat ile sabaha karsi 4’te Rio’daydim. Disari cikmak icin havanin aydinlanmasini beklemek zorundaydim. Ardinda da Couchsurfing uzerinden buldugum cocugun evine gidip 4 gün orada kalacaktim.  4 gün boyunca siz cok eglendigimi dusundunuz ama beklemedigim kadar zor gecti bu 4 gun. Göründüğü gibi değildi hiçbir şey. Gereksiz bir duygusallik aldi basini gitti. Ben 6 yildir ailemden zaten uzakta asayan bir insanim. Hatta bunun 1 yilini Ingiltere’de gecirdim ama hic bu kadar kotu olmamistim. Bir de yerel halkın İngilizce bilmemesi iyice iletişim sorunu yaratti. Dokunsan aglayacak kivama geldim. Üstüne yillardir konusmadigim arkadaslarim destek mesajlari atti iyice duygusallastim. Hele insanlarla Turkce konusmayi o kadar cok ozledim ki surekli kendimi kendimle konusurken buluyorum. 4. gunun sonunda kimseyle sesli olarak Turkçe konusmadigimi fark ettim ardindan da spotify listemde calan sacma bir Türkçe sarkida gozlerim doldu. Anadil hakikaten anayurt derlerdi de inanmazdim. Insanin duygularini kendi dilinde anlatabilmesi mukemmel bir duygu. Hiçbir zaman duygusal bir insan olduğumu düsünmemiştim ama sanırım biraz öyleymişim. O, 4. Günün sabahinda biriyle konusmam gerekiyordu. Gerçekten çok mutsuz uyanmıştım. Aklima biri geldi. “İşim Gücüm Gezmek” adlı bir sayfasi bulunan Hale Sargın isimli bir kadına mesaj attim hemen. 2 yıldır Güney Amerika’yı geziyordu o da. Yaşı da benden biraz büyük olduğu için yardımcı olabilecegini düşündüm. Sağ olsun hemen cevap atti. Çok güzel şeyler söyledi. Mükemmel destek oldu. Biraz olsun kendime geldim. Sonraki birkaç gün de daha iyi geçti. Şu an biraz daha iyiyim.

Bu yaziyi bu kadarla kapatalim. Genel bir yazı olmasını istedim. Diger yazida size Allah’in oglu Isa’ya baka baka nasil bira ictigimden, Ingiliz arkadasim Tom’dan ve 3 gun once geldigim cennet gibi bir ada olan Ilha Grande’den bahsedecegim. Hoscakalin.

İran Gezi Notları

مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

یا شب و روز بجز فکر توام کاری هست

به کمند سر زلفت نه من افتادم و بس

که به هر حلقه موییت گرفتاری هست

گر بگویم که مرا با تو سر و کاری نیست

در و دیوار گواهی بدهد کاری هست

هر که عیبم کند از عشق و ملامت گوید

تا ندیدست تو را بر منش انکاری هست

صبر بر جور رقیبت چه کنم گر نکنم

همه دانند که در صحبت گل خاری هست

نه من خام طمع عشق تو می‌ورزم و بس

که چو من سوخته در خیل تو بسیاری هست

عشق سعدی نه حدیثیست که پنهان ماند

داستانیست که بر هر سر بازاری هست

Arkadaşlar, son İran yazım olan İran Gezi Notları 3 adlı yazımda, şairler şehri Şiraz’dan bahsedeceğim için size Şirazlı Sadi’nin bir şiirini yazmak istedim. Ama büyük ihtimalle anlamıyorsunuz şu an. Boşverin ben de anlamıyorum. Havalı oluyor, entel duruyor diye yaptım böyle.

Şiraz vilayetine olan yolculuğuma kadim yoldaşım Anıl’ı özleyerek başladım. Çünkü fena halde bu Eyüp ve Tunç’tan sıkılmaya başlamıştım. Hadi bu gariban Tunç neyse ama Eyüp denen adamla bir aydır yollardaydık. Akdeniz sahillerinde kız arkadaşımla ateş başında yıldızları izlemek varken bu adamla izlemiştim, sahilde el ele yürümek varken bu adamla yürümüştüm(el ele değil), Urfa’da kız arkadaşıma “al çiğköfte ye cigerim” demem gerekirken bu adama cigerim  demiştim, İsfahan’da ayaklarımı Siesepol Körüsü‘nün üstünden suya kız arkadaşımla uzatmalıydım bu adamla değil. Bu nasıl hayat. Bırak yakamı oğlum. En azından Anıl varken bazen Anıl’a musalllat oluyordu da rahat ediyordum. Tunç ile de yeni tanıştığı için mecbur bana musallat oldu.

İran Gezi Notları – Evde Kılıçla Gezen Anıl Kardeşim

Şiraz’a Varış

Daha Şiraz yolundayken tartışmaya başladık Eyüp ile. Ben Sadi’nin Hafız’a kıyasla daha büyük bir şair olduğunu o ise Hafız’ın yanında Sadi’nin lafının olmayacağını savunuyordu. Ben ısrarla “Eyüp kendine gel, Sadi bunları cebinden çıkarır, Sadi, Firdevsi’nin paltosundan çıkmıştır dememe rağmen Eyüp hala ” Hafız’ın hepsinden üstün olduğunu savunuyordu. Burada aklıma o meşhur tweet geldi, çünkü tartışma hararetleniyordu.

İran Gezi Notları – Şiraz

Aslında bu durum biraz sevindiriciydi. Çünkü Eyüp ile en son yaptığımız tartışma Manchester City- Real Madrid maçı üzerineydi. Tartışma konularımız gelişmişti. Büyük bir ilerleme kaydetmiştik, o yüzden şikayetçi olmadım. Tartışmayı sonlandırıp otobüs şoförüne Şiraz’a gelmeden antik Persepolis şehrinde ineceğimizi söylemeye gittim. Şoför İngilizce bilmediği için tüm Farsça bilgimi zorlayıp bunu ona açıklamam gerekiyordu. “Kaptan bizi Şiraz’a gelmeden Persepolis yolunda tükürsene” diyemediğim için, Farsça olarak, “biz Persepolis’e gidiyoruz” dedim. Normal bir şoför Persepolis kelimesini bile duysa “hee bu adamlar Persepolis‘e gidecek onları orada bırakayım bari” diye düşünür. Ama bu normal bir şoför olmadığı için “he he tamam anladım” der gibi işaretler yapıp bizi taa Şiraz’a kadar götürdü. Biz, sinirden çılgına döndük. Sonradan öğrendik ki zaten o saatte Persepolis kentine ziyeretçi almıyorlarmış. Şoför farkında olmadan bize kıyak yapmıştı aslında.

İnternet konusunda sıkıntı yaşadığımız için Couchsurfing’ten birilerini bulamamıştık. Mecbur otelde kalacaktık. Kişi başı 20 liraya gayet düzgün, merkezi ve temiz bir otel bulduk. İran’da konaklama işini de bu şekilde çözmüştük. Taksicilere sorun İran’da konaklama işini Yardımcı oluyorlar. Hatta otelin alafranga tuvaleti bile vardı. Bakın arkadaşlar bu konu mühim. 1 hafta boyunca alaturka tuvalete girmeyen bunun nasıl bir nimet olduğunu anlayamaz. İran’da beni en çok rahatsız eden şey alaturka tuvaletler ve bu tuvaletlerin temiz olmayışıydı. Neyse bu konuyu daha fazla derinleştirmeyeyim.

Shah-e Cheragh Shrin

Otelden sevinç çığlıkları ile ayrılırken Şiraz’ın belli başlı “Landmark”larını gezelim bari dedik. Ben gözüme bir abiyi kestirdim ve  “Shah-e Cheragh Shrin“e nasıl gidileceğini sordum. Adam bize orasının biraz uzak olduğunu ama 5 dakika beklersek bizi arabayla bırakabileceğini söyledi. Bu nazik davranışı için teşekkür ettik ve ofisinde beklemeye başladık. Bize yaptığı işten bahsetti. Ben de kendisine babamın da aynı işi yaptığını söyledim. Bu, bir sevinmeye başladı. Heralde Türkiye’de iş yapabileceği birini arıyordu. Fırsat ayağına gelmişti. Hemen telefon numaramı ve mail adresimi aldı. “Türkiye’ye dönünce sana yazarım babanla konuşursun” dedi. Hala her gün mail atıp duruyor. Ne yapacağım bilmiyorum. Bu Eyüp’ün bedduası tuttu kesin.

İran Gezi Notları – Şiraz

Neyse Rahman da bunu her gün arayıp duruyor da bana da eğlence çıkıyor. Adam bizi gideceğimiz yere bıraktıktan sonra biraz şehri turladık. Ardından Hafız’ın ve Sadi’nin mezarlarını ziyaret edelim diye karar aldık. Atladık taksiye hocam bizi Hafız’ın kabrine götür dedik(Yahya Kemal’den Rindlerin Ölümü şiirini okumanızı istiyorum burada). Adam aldı götürdü. Hafız’ın kabrinin önünde hiç görmediğimiz kadar bir sıra vardı. Normalde İran vatandaşlarına böyle yerlere giriş 3 lira turistlere 20 lira. Önceki gitiğimiz yerlerde yanımızda hep İranlı biri vardı ve bizim için 3 liraya biletler almıştı ama burada işimiz zordu. Ben Farsça konuşayım belki görevli yer dedim. Yemezse de girmeyiz napalım dedik. Girdim sıraya ama herkesten kimlik istiyor. Bu iş böyle olmayacak dedim ve sıradan çıktım. “Beyler boşverin girmeyelim, 20 liraya değmez, yarın daha Persepolis‘e falan gideceğiz” dedim. Haklısın dediler. Sonra bir baktım bu Eyüp götüm götüm kapının oraya gelmiş fotoğraf çekiyorum ayağına sinsi sinsi içeri giriyor. Ben gördüm tabi bunu yapıştım arkasına. Aynı numarayı ben de yaptım. Baktık güvenliğin işi başından aşkın bize bakmıyor bile. Garibim Tunç dışarda kaldı, biz Hafız’ın kabrine doğru yürümeye başladık. İran’da böyle bir anarşistlik yapmak biraz germişti açıkçası bizi. Hele İsfahan’daki dostumuz Emad hırsızlığın cezasının 60 kırbaçtan başladığını söylemişti. Ben ki İran yasalarına son derece saygılı biri olarak bütün yolculuk boyunca Facebook’a bile girmemiştim. Böyle bir şey yapmak vicdanen rahatsız etti beni(şaka lan şaka yemişim İran’ını). Zaten içeri girince de görmeye değer hiçbir şey olmadığını gördük. Boşuna para vermediğimiz için sevindik.

Persepolis

Ertesi gün oldu. Sabah erkenden Persepolis yolunu tuttuk. Persepolis, Şiraz’a yaklaşık 70 km. uzaklıkta. Taksiye atladık ve yola düştük. Yolda giderken dikkatimi develer çekti. Bütün yol sağlı sollu develerle kaplıydı ve develeri çok güzel süslemişlerdi. İçimden keşke bir tur şu deveye binsem dedim. Buna da tarihte Cemel Vakası adı verilir unutmayın(siyasi espriyi kes jsjdksjka). Persepolis’e vardığımızda sağ olsun şoförümüz bizim için sıraya girdi ve 3 liraya aldı biletlerimizi. Teşekkür ettik ve vedalaştık. Persepolis beni en çok etkileyen yerdi İran’da. Bir bakıyorsun Yunan mimarisi gibi ama bir bakıyorsun yok değil diyorsun. Gerçekten eşi benzeri olmayan bir yer bana göre. Etkilenmemek elde değil. 31 derece sıcağa rağmen yaklaşık 2 saat gezdik Persepolis‘i. Daha fazla bile gezilebilir. 2 saatin sonunda otele döndük ve eşyalarımız aldık. Artık dönüş vaktiydi. Şiraz’dan Tebriz’e otobüs bulduk ama bir sorun vardı. Otobüs 18 saat sürüyordu. Yapacak bir şey yok dedik ve atladık. 18 saatin sonunda kıçımı hissetmiyordum ama kıçımın çilesi daha bitmemişti. Tebriz’de iner inmez atladık taksiye T.C. sınırına gittik. Yaklaşık 6 saat sürdü ve ben toplamda 24 saat süren bu yolculukta hiç uyuyamamıştım. Sınırı geçer geçmez İstanbul biletini aldık ve atladık yine otobüse. Sıfır uykuyla yolculuğumuz çekilmez bir hal almaya başlamıştı. Hayatımın en kötü günlerinden biriydi. Yolculuk 26 saat sürdü. Yani anlayacağınız aralıksız bir şekilde 50 saat otobüs yolculuğu yapmıştık. 3000 km. yolu otobüs koltuğunda gelmiştik. Allahtan Sakarya’da mola verdiğimiz benzinlikte Eyüp’ü unutuk da keyfim biraz olsun yerine geldi. Eyüp’ü görmeniz lazımdı Forrest Gump gibi koştu otobüsün arkasından. Aklıma geldikçe gülüyorum.

İran Gezi Notları – Persepolis

İşte arkadaşlar İran maceram böyleydi. Daha anlatmadığım bir sürü şey var ama bu kadarı kafi. Daha da darlamayayım sizi. Bu arada Eyüp de Tunç da Anıl da çok iyi çocuklardır. Biz birbirimize hakaret etmeyi severiz. Onlar olmasa gram zevkli geçmezdi yolculuğum.

Bir dahaki yolculukta görüşmek üzere. Önceki yazılarımı okumadıysanız onları da buraya ve buraya tıklayarak okuyabilirsiniz.

İran İslam Cumhuriyeti’ndeki seyahatim dünyanın en saçma iki insanıyla birlikte devam ediyordu. İsfahan şehrine gidecektik ve İsfahan Gezi Notları hakkında yazı yazacaktım. Fakat, tam burada size biraz Eyüp ve Tunç‘tan bahsetmek istiyorum. Bu iki arkadaşı yaklaşık 3 yıldır falan tanıyorum. Evime girip çıkmışlıkları çoktur. Ancak hiç başbaşa bir şeyler yapıp bir yerlere gitmemiş; hep arkadaş ortamında bir araya gelmiştik. Eyüp ile ikili plan yaptığımızda kendimi Nahçıvan’da bulmuştum(evet dünyanın en saçma yeri). Tunç ile ilk ikili planımda ise İsrail’deydik. Hayat gerçekten çok garip. Daha da garibi bu iki değişik arkadaş daha önce birbirlerini görmediler bile. Van’da tanıştılar. Size bu ikisinin dünyanın en farklı insanları olduğunu anlatmak istiyorum ama nereden başlasam bilemiyorum. Bu yüzden anlatmayacağım ama ikisinin tek ortak noktası ikisinin de Beylikdüzü‘nde oturuyor olması. Gerisini siz tahmin edin.

İran’a geri dönelim.

İsfahan Gezi Notları

İsfahan’a Gidiş

Tebriz’den başladığımız yolculuğumuz İsfahan ile devam edecekti. İsfahan, dünya üzerinde “en çok görmek istediğim şehirler listesi”nde 3 numaradaydı. Bu yüzden bende diğerlerinden farklı bir heyecan vardı doğrusu. İsfahan‘a vardığımızda “couchsurfing” üzerinden bulduğumuz “Emad” adlı çocuğun dükkanına gitmemiz gerekiyordu. Çok fazla zorlanmadan dükkanı bulduk. Babasının bizim kapalıçarşı gibi bir yerde dükkanı var, bir şeyler boyuyor, çiziktiriyor. Fena da sayılmaz aa. İstidatlı adam(Bu adama birazdan ayrı bir parantez açacağım).  Emad 22 yaşında, çok düzgün bir çocuk. İngilizcesi zayıf. Zaten biraz da İngilizcesini geliştirmek için “Couchsurfing”te takılıyor. Bize tüm şehri gezdirdi, her konuda yardımcı oldu. İmam Humeyni Meydanı‘na götürdüğünde ise tüylerim diken diken oldu. Burası da “İran’da en çok görmek istediğim yerler listesi”nde 1 numarada yer alıyordu. Emad bizi aldı oraya götürdü. Meydanı görür görmez manevi bir aydınlanma yaşadım ve tüylerim diken diken oldu. İsrail’de almış olduğum “hahambaşı” unvanını artık kullanmamın gereksiz olduğunu düşündüm. Bu unvanın düşerek yerini “ayetullah”a bırakması gerekiyordu. Tunç da bunun çok doğru olduğu kanaatine vardı ve “hahambaşım” diye hitap ettiği bana, bundan sonra, “Ayetullah Ademî” şeklinde hitap edeceğini söyledi. Seve seve kabul ettim.

Ayetullah olduktan sonra bu 3 sapla biraz daha gezmeye devam ettik. İsfahan’ın “Landmark”ı  Siosepol Köprüsü‘nü de dünya gözüyle görmüş oldum.

1996 Laik İzmir/2016 İran İslam Cumhuriyeti                                             (Fark Ortada)

Akşam olduğunda eve geldik ve Emad’ın babası ve abisiyle tanıştık. Abisinin adı Amir, babasının adı Mehdi ama ben ona Aka Mehdi diyordum. Aka Mehdi dünya üzerindeki en pratik insanlardan biri. Mesela yemek yiyeceğimiz tepsiyi silecek bir bez bulamayınca hemen koltuğun üzerinde bulunan, az önce duş aldığı havluyla tepsiyi siliyor falan. Gerçekten muazzam bir pratiklik. Bu hızlı ve pratik hareketlerinden sonra bizi hemen kitlemeye başladı. 8 sene önce boşanmış, İran’da evli olmadan bir kadınla birlikte de olamıyorsun dedi. Sesi çok dertliydi. Zaten dikkatli baktığımda Aka Mehdi’nin sağ kolunun sol koluna kıyasla oldukça gelişmiş ve kaslı olduğunu gördüm(Ne kadar çok acı var şu dünyada). 8 yıllık bir bekarlığı tahmin etmek zor elbette ama Aka Mehdi’nin konuşmalarından acısına ortak oluyorsunuz. Aka Mehdi birkaç saat sonra bizi İnstagram’dan ekledi. Bir baktım benim profili açmış proflimde bulunan kızları sorup duruyor bana. Adamın evinde kalıyoruz bir şey de diyemiyorum ama bu kadar mı zor durumdasın, abazaya bağlamışssın Aka Mehdi dedim. Profilimde eski sevgilimle fotoğrafım var, bana diyor bu kız kim? Dedim o benim eski kız arkadaşım kendine gel(evet, eski sevgilimle hala arkadaşız, sürekli görüşüyoruz hatta whatsapp grubumuz var. İzmirlilik derecem: Expert) Sonra baktım birkaçına istek gönderiyor. Zor tuttum herifi. Aradan birkaç saat geçtikten sonra Aka Mehdi bize İstanbul anılarını anlatmaya başladı. Irak-İran savaşından sonra yaralarını saramayan Aka Mehdi soluğu merkez sağ yönetimindeki İstanbul’da almış. Orada kendi çapında iş kurmuş, takılmış biraz. Bir tane arkadaşı varmış. Adı Selçuk. Kendisi doktor. Bize, İstanbul’da KARANA’yı çok sevdiğini ve haftada birkaç kere Karanaya gittiğini söyledi. Biz KARANA’nın ne olduğunu anlamadık hee heralde tarhanadan bahsediyor bu falan dedik Eyüp ile. Biz de severiz ya tarhana çorbasını, tarhana çorbası buram buram Anadolu’dur, iç tabi ki Aka Mehdi dedik. Tarhana Anadolu’dur dedikten 3 saniye sonra ağzımdaki çayı yere püskürttüm ve Eyüp’e dönüp “oğlum ne tarhanası bu herif kerhaneye gidiyormuş ulan” dedim. O an, Karananın kerhane değil de tarhana olduğunu sanan saf Anadolu çocukları olduğumuz için gurur duyduk kendimizle. Ancak bu Eyüp denen deccalin yaverinin eline bir fırsat geçmişti. Adamı üstüme salacaktı. Bütün yol boyunca onu kitleyen adamlar yüzünden ben çok eğlenmiştim ve içine sindirememişti. Artık birinin beni kitlemesi gerekiyordu ona göre. Bunu anladım ama ses etmedim. Baktım Eyüp, adama sen İstanbul’a gel Aykut seni götürür Karaköy’deki kerhaneye dedi. Ben müslüman adamım ben gelmem öyle yerlere dedi. Eyüp kendi kazdığı kuyuya düşüyordu ama farkında değildi. Çünkü bu adamlar cidden 2 ay sonra İstanbul’a gelecekti. Fakat 2 ay sonra ben İstanbul’da değil Brezilya sahillerinde güneşleniyor olacaktım. Yani adam gelince yine bu Eyüp’ü yakalayıp ona musallat olacaktı. Ben de hiç bozmadan adamı iyice gaza getirdim. Gaza getirdim ki gelince Eyüp’ün kaçacak yeri olmasın.

Aka Mehdi sen gel seni Rusa bile götürürüm ben dedim. Pavyona gider sana konsomatris yağdırırım. Kadının meta olarak görüldüğü pislik ve aşağılık her yeri ayağına sererim. Yeter ki sen gel Aka Mehdi dedim. Elini de cebine attırmayız. Türk insanı misafirperverdir, ayrıca bizi burada krallar gibi ağırlamışsınız seni İstanbul’da kadınsız bırakmam ben dedim. Bir ara “ulan amma gaza geldim, içimde gizli bir pezevenk varmış diye düşündüm içten içe. Adam bunları duyunca gözleri parladı. Hayatımda gördüğüm en ilkel İngelizce’yi konuşan Aka Mehdi birden HUGH HEFNER gibi İngilizce konuşmaya başladı. Nasıl yardırıyor anlatamam. Muhabbet bitince aka Mehdi bir süre tuvalete gitti. 4-5 dakika gelmedi. Kendi özelidir karışamayız şimdi.

Aka Mehdi ve Deccalin Yaveri Eyüp

Bu zevkli, güzel ve iğrenç muhabbetli seyahatten sonra şairler şehri Şiraz’a doğru yol almamız gerekiyordu. 3. ve son yazıda ise İran’daki anarşist hareketlerimizden, Eyüp’ü mola yerinde unutmamızdan ve Türkiye Cumhuriyeti’ne geri dönüşümüzden bahsedeceğim. Son olarak size iki uyarı yapayım:

1- Selçuk adlı bir doktorunuz varsa şüpheyle yaklaşın.

2-Sizi İnstagram’dan miniaturist_abrishamkar adlı biri eklerse telefonu yakın ve oradan koşarak uzaklaşın. Gerçi o sizi bulur.

İsfahan Gezi Notları – Humeyni Meydanı

İran İslam Cumhuriyeti, dünyada en çok merak ettiğim ülkeler listesinde 1 numarada yer alıyordu. Buraya gidip Tebriz gezisi yapacak, İsfahan’ı gezecek ve Şiraz’ı keşfedecektim. Bunun nedenini öğrenmek için birkaç yıl geriye flashback yapayım.

2 yıl önce Britanya’nın güzide vilayeti Manchester’da Erasmus öğrencisiydim. Orada bulunan tek Ortadoğulu Erasmus öğrencisi ben olduğum için açılan Farsça dersini sadece ben almıştım(iyi ki de almışım). 30 yaşında Tahranlı bir hocam vardı. Adı Siavash. Şehname’de geçen bir kahramandan almış ismini. Tek öğrencisi ben olduğum için ve kendisi de genç olduğu için çok kısa sürede kaynaştık. Ders çıkışı bira içmeye gider, 1979 öncesi ve sonrası İran’ın siyasi durumunu, batı ambargosunu falan konuşurduk. Ben de ona hızla muhafazakarlaşan Türkiye’den serzenişlerde bulunurdum. Kendisi gerçekten mükemmel bir dost ve gördüğüm en iyi hocaydı. 1 sene boyunca ondan Farsça dersi aldım. Her ne kadar yeni bir dil öğrenme özürlü olsam da gayet güzel bir ilerleme kaydetmiş, “Şah’ım izindeyiz”, “İran laiktir laik kalacak” ve “Eyy Ruhani!! Bu Tahran Meydanı’ndan tankları yürütüp size de 28 Şubat’ı yaşattıracağız” diyebilecek kadar Farsça öğrenmiştim. E haliyle İran kültürüne karşı da ilgim her geçen gün artmıştı. Perslerden başlayıp Pehlevilere kadar adım gibi bilirdim İran tarihini(Evet Şah Rıza Pehlevi’nin askerleriyiz). 1979  Devrimi sonrası ise biraz karanlıktı beynimde. Tek eksik kalan kısım şeriatla yönetilen İran’ı dünya gözüyle görmekti. Onu da yapacaktım ve o gün geldi çattı. Ortadoğu seyahatlarimi gerçekleştirdiğim yoldaşım Tunç Ilgın ile 3 Mayıs için Van’a bilet aldık. Oradan da kara yolu ile Tebriz’e geçecektik. Bize daha sonra, Türkiye ve komşu ülkelere yaptığım seyahatlerdeki yoldaşım Eyüp de dahil oldu.

3 Mayıs sabahı Tunç ile Van’a vardık. Eyüp ise Urfa, Silvan, Diyarbakır ve Bitlis üzerinden(Ölüm grubu) Van’a gelmişti. Hemen dolmuşa atlayıp Khoy adı verilen İran şehrine doğru yola çıktık. Gerçekten çok ilginç bir dolmuştu. Şoförümüzün adı Rüstem’di. İçeridekilerin çoğu da İranlıydı. Rüstem abi biraz pinti olacak ki İran’a girmeden önce arabayı kenara çekti ve arabanın içindeki benzini boruyla çekmeye başladı. “Ziyan olmasın bu benzin şimdi gençler, İran’dan daha ucuza alacağız” dedi bize. Biz de benzin kokan ağzının verdiği etkiyle bir şey diyemedik. Rüstem abi benzin işini halleder halletmez bir sigara yaktı. Bunu görür görmez torpidonun üzerinde duran çakmağı alıp Rüstem abiye verdim ve “al abi, sigarayla olmaz o iş, çak şu çakmağı bu şekilde daha kolay havaya uçarız” dedim.

Rüstem abi sigarasını içerken yolculardan biri nereden bulduysa dolmuştaki herkese çay getirdi. Çaydan bir yudum alan bir abla birden hayvan gibi Tunç’un yüzüne geğirdi. Zaten gayet mülayim biri olan Tunç’un o anki yüzünü görmeliydiniz. Adam kısa çaplı bir şok yaşadı. Ben ise nereden düştüm ulan bu dolmuşa diye düşünerek kafamı Candan Erçetin kliplerindeki gibi cama yaslamıştım bile. Tam içimden “Gamsız Hayat” isimli şarkıyı söylemeye başlamıştım ki  eğlenebileceğim bir şeyler çıktı. Dolmuş şoförü Rüstem abi bizim Eyüp’ü kitlemiş, kafasını ütülüyordu. Bizim bu Eyüp’ün insanlarla tuhaf tuhaf muhabbete girme ve çabuk samimiyet kurma gibi bir huyu vardır. Mersin’den Urfa’ya giderken, yanına oturan Osmaniyeli bir seyis ile tüm yol boyunca, seyislik ve atlar üzerine konuşmuştu mesela. Rüstem abi ile de üniversitede yüksek lisans ve doktora eğitimi üzerine konuşuyordu. Rüstem abi doktora yapan birinin ameliyatlara giren doktor olabileceğini savunuyor Eyüp ise o doktorun bu doktor olmadığını izaha çalışıyordu. Gerçekten muazzam bir muhabbetti. Muhabbet uzadıkça keyfim yerine geliyor, Eyüp’ü bu denli kitlemelerinden tuhaf bir haz alıyordum.

Kırbaç Cezası Yemek İçin Güzel Bir Gündü

Sınırdan çok rahat bir şekilde geçtikten sonra nihayet Khoy adlı şehre ulaştık. Oradan Tebriz’e geçip Couchsurfing üzerinden bulduğum Rahman adlı çocukla buluşmamız gerekiyordu. Taksiye atladık ve Tebriz’e doğru yol aldık. Yaklaşık 200 kilometrelik yola kişi başı sadece 16.000 Tümen (15 lira)  verdik.(İran’da bir litrelik benzin ile 1 litrelik su aynı fiyat). Zorlu bir iletişim probleminden sonra Rahman’ın kamp ve spor malzemeleri satan dükkanına ulaştık. Rahman’ın kamp malzemesi sattığını gören Eyüp sevindi ve hemen muhabbete başladı. Eyüp tehlikenin farkında değildi ama ben sinsi sinsi gülüp Rahman’ın ne zaman Eyüp’ü kitleyeceğini sabırsızlıkla beklemeye başladım. Aradan yalnızca 7-8 dakika geçti ki Rahman Eyüp’ü cidden kitledi. Bu malzemelerin Türkiye’de kaç para olduğundan, İran’a nasıl getiririm gibisinden her türlü soruyu sordu. Eyüp de başından savmak yerine ciddi ciddi cevaplar vermeye başladı. Hala tehlikenin farkında değildi…

Her Şeye Rağmen Gülümseyin (Rahman. Temsili Değil)

Daha sonra Rahman dükkanı kapattı ve evine doğru yol aldık. Eve adım atar atmaz içeriden ayak, lahmacun ve soğan kokusu geldi. Evet gerçekten Ortadoğu’daydık. Ayak, lahmacun ve soğan kokusunun karışımı Ortadoğu’nun parfümü gibi bir şeydi. Şu an her şey daha netti. Ev, hayatımda gördüğüm en pis evlerden biriydi. Temizlik hastası olan Tunç çıldırmak üzereydi. Etrafına bakıyor temiz bez arıyordu. Bir yerleri silmesi lazımdı kendine gelmesi için. Ama bırakın bezi, evde temiz bir şey bulmak mümkün değildi. Ve ben evde en son 6 erkek saydım(biz hariç). Evde küçük çaplı bir erkekler hamamı ambiyansı ya da yeniçeri askerlerinin yıllık toplantısı var gibiydi adeta. Neyse ki evdeki herkes birbirinden iyi çocuklardı. Bizi çok iyi karşıladılar. Tebriz, Azeri bölgesi olduğu için iletişimde de fazla bir sıkıntı yaşamadık gayet güzel anlaştık. Hatta Eyüp ile Rahman o kadar iyi anlaştılar ki anlatamam. Rahman Eyüp’ün sırt çantasından uyku tulumuna kadar her şeyi inceledi ve bu markaları nasıl İran’a getirebilirim diye sabaha kadar Eyüp’ü kitledi. Eyüp’ü kitleyince biz de uyuyamadık haliyle, dolaylı yoldan bizi de kitlemiş oldu herif.

Rahman’ın Çiçek Gibi Olan Evi

Ertesi sabah erkenden yiğit kızılbaşların kadim diyarı Tebriz’i gezmeye koyulduk. Şehrin dokusu benim hoşuma gitmişti. Zaten Safevilere ve Şah İsmail’e olan özel ilgimden dolayı kendimi daha da bir kaptırdım. Bir ara çok güzel bir caminin avlusuna girdik ama gördüklerim gözlerimi yaşartmaya yetti. Adamlar cami avlusuna atm koymuş ya. Ulan kapitalizm senin Allah’ın evinde ne işin var? Bu küçük üzüntüden sonra şehri biraz daha tanımaya biraz daha gezmeye devam ettik. Akşama kadar dolaştıktan sonra İsfahan’a doğru yola koyulduk.

Diğer bölümde “Dünyanın Yarısı” unvanlı İsfahan şehrinden, bizi ağırlayan 2 kardeş ve aşırı abaza babalarından ve Ayetullah unvanı almamdan bahsedeceğim. Şimdilik hoşçakalın. Dİğer İran yazılarımı da buraya ve buraya tıklayarak okuyabilirsiniz.

Ortaokulda ya da lise yıllarımın başında bir kitap okumuştum. Adı “Motosiklet Günlükleri”ydi. O zaman bu kitabın ne yazarını tanıyordum ne de içindeki ideallere kafam basıyordu. Basit bir macera romanı gibi okudum, bitirdim. Etkisinden çıkamadım günlerce. O gün kendi kendime “bir gün ben de Güney Amerika’yı gezeceğim” diye söz verdim. Güney Amerika’ya gitmeme ilham veren ilk sebep buydu. Ama ben bu sözü rafa kaldırdım bir süre sonra. Ta ki iki ay öncesine kadar, iş iyice ciddiye binene kadar…

Yaklaşık 2 ay önce Anıl ve Eyüp adlı arkadaşlarımla Kars’a gittik. Gezi sadece Kars ile sınırlı kalmayacaktı tabi. Bu gezi içimde zaten var olan gezme aşkını körükledi. Gece, ertesi sabah İran’a gideriz diye plan yaparken sabah olunca Gürcistan yolunda buluyorduk kendimizi. Bu kimseye karşı sorumlu olmama ve akabinde gelen sınırsız özgürlük hissi tarif edilemez bir şekilde güzeldi. Canımız istedi Nahçıvan’a gittik canımız sıkıldı Gürcistan’a geçtik. Bu geziye sonradan dahil olmamı sağlayan Anıl ve Eyüp’e de buradan teşekkür ediyorum. Her ne kadar kendilerinden son derece rahatsız olsam da hayatımdaki en mantıklı 3 karardan birini vermeme sebep oldu ikisi.

Gitmeyi kafama koymaya başlamıştım bu gezi sonrası. İstanbul inanılmaz dercede korkutucu ve karışık geliyordu artık. Tam bu düşüncelerle boğuşurken 13 Mart’ta Ankara’da patlama oldu. Türkiye’de yaşadığım için bu patlama ilk değildi haliyle ama beni nedense hepsinden daha fazla etkiledi. Daha 24 yaşında, geleceğe karşı umutlu gözlerle bakmam gereken yaşta, geleceğim hakkında şüpheye düşmüş, binlerce akranım gibi umutsuzluğa sürüklenmiştim. Asıl gitme kararımı 13 Mart gecesi aldım. O, yıllar önce rafa kaldırdığım hayalimi gerçekleştirmenin zamanı gelmişti. En az bir sene sürmesini beklediğim bir plan yaptım. Evimde kendime ait ne kadar eşyam varsa hepsini satacak, gitmeden önce biriktirebildiğim kadar para biriktecerek, oraya gidince ailemden ayda 30 dolardan fazla para almayacak, orada çalışacak, otostopla tüm kıtayı dolaşacaktım. Tüm bunlar kulağa hoş gelse de prenses gibi yetiştirilen benim için zor şeyler olacağı kesindi. Hayatımda neredeyse hiç zorlukla karşılaşmadım. Ne aç kalmaya dayanabildim ne de uykusuz kalmaya. Ne elimden bir iş geldi ne de güce dayalı bir işi saatlerce yapabildim. Babam bile sürekli “oğlum iki elinle bir siki doğrultamazsın sen”, “yeni gelinin siki tuttuğu gibi tutma şu şeyleri” diyip durur zaten. Orada ne yapacağım hakkında en ufak bir fikrim de yok aslında. Fikirden ziyade içimde önlenemez bir cesaret var ki bu da bence istediğim her şeyi başarmak için yeterli. Gerisi bir şekilde hallolur.

Tüm bunlardan önce ihtiyacım olan tek bir şey kalmıştı o da ailemin manevi desteği. Dünyanın bir ucuna giden biri için arkasında ailesinin desteği olduğunu bilmek paha biçilemez bir şey olsa gerek. Bu yüzden İzmir’e gidip önce annemle sonra babamla konuşmam gerekiyordu. Annem, üzülür, içi içini yer, oğlum o kadar uzakta ne yapacaksın derdi ama sonunda içine sinmeye sinmeye tamam git derdi. Adım gibi emindim buna. Zaten öyle de oldu. Masada gözlerini devirdi, ne kadar kalacaksın dedi. 1 sene dedim. Başka tarafa devirdi gözlerini. Tamam git dedi. Çok da konuşmadı. Babamı ikna etmek daha zor olacaktı. Büyük ihtmalle “seni hangi deli sikti” ya da “bak işine oğlum manyak mısın” falan diyecekti. Ama öyle olmadı. Git hayatını yaşa oğlum bir daha genç olmayacaksın dedi. Her gün tıraş olup kravat takıp modern köle olacağına amazonlarda muz topla daha iyi dedi. Dönmeme şansın varsa dönme bile dedi. Şaşırdım ama belli etmedim. Artık planlarımı eyleme geçirebilirdim. Ben de gittim dün akşam Rio de Janerio’ya bilet aldım. 2-3 ay orada kalır oradan da otostopla Uruguay’a geçerim diye düşünüyorum. Ya da başka bir şeyler yaparım. Çok fazla plan yapmak istemiyorum. Her şey orada gelişsin, fazla kafa yormaya gerek yok burada.

Hayatta karşıma çıkan her zorluğu para kullanarak aşmaya çalıştım. Artık bunun böyle olmasını da istemediğim için olabildiğince çok az para harcayacağım orada. Yemek ve konaklama masraflarımı sıfıra indirme şansım var. Zaten bu tarz işlerin peşinde koşacağım daha çok. Ama yine de bloga bir bağış bölümü koymak istiyorum. Her ne kadar para harcamak istemesem de yeri gelecek harcamak zorunda kalacağım. Bu bağışlar bir nebze olsun beni ayakta tutar sanırım. Bağış yapanlara da buradan küçük hediyeler gönderme planım var. Daha ne olduğuna karar veremedim, oraya gidince güzel şeyler bulurum diye düşünüyorum. Aşağıya kabaca izleyeceğim rotayı da koyuyorum. ilerleyen günlerde daha ayrıntılı olarak nereleri görmek istediğimden falan bahsederim belki. Hadi görüşürüz.

Biraz Amatörce Olmuş ama Rota Bu Şekilde.